چرا بعضی بچه ها به یه اسباب بازی وابسته میشن؟ آیا جایی برای نگرانی وجود داره؟

چه کسی در کودکی عروسک یا حیوان عروسکی مورد علاقه‌اش را نداشته است؟ در واقع، طبق تحقیقات منتشر شده در مجلات معتبر، یک سوم بزرگسالان اعتراف می‌کنند که نمی‌توانستند جدایی از اسباب‌بازی دوران کودکی خود را تحمل کنند. اگر کودک نوپا دارید، ممکن است مشاهده کرده باشید که آنها به یک شیء یا لباس وابسته می‌شوند. مثلا ممکن است اصرار داشته باشند که این وسیله را با خود در همه جا همراه داشته باشند، به خانه پدربزرگ یا حتی در مهدکودک! اما آیا وابستگی کودک به یک اسباب‌ بازی می‌تواند مشکل‌ساز شود؟ ما در این مقاله به این موضوع مهم پرداخته ایم. با چیدزی مطمئن ترین سایت خرید آنلاین اسباب بازی همراه باشید!

نظر کارشناسان در مورد وابستگی کودکان به یک عروسک یا اسباب بازی

روانشناسی کودک اسباب بازی هایی که دلبستگی ایجاد می کنند را به عنوان اشیاء انتقالی نامگذاری کرده است. در حالی که ارزش یا ضرر این وسایل در طول سال‌ها به طور فعال مورد بحث قرار گرفته است، اکثر روانشناسان و متخصصان امروزه بر این باورند که این نوع دلبستگی‌ها به هیچ وجه ناسالم نیستند.

آنها در واقع ممکن است منجر به سطح بالاتری از عزت نفس و راحتی شوند. طبق مجله بین‌المللی رشد رفتاری، حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد از کودکان در ایالات متحده و بریتانیا یک شیء انتقالی دارند، که معمولاً اسباب‌بازی یا پتو است. دلبستگی کودک به یک اسباب‌بازی معمولاً در حدود ۳ سالگی به اوج خود می‌رسد. با این حال، بسیاری از کودکان رابطه‌ای قوی را با عروسک یا اسباب بازی مورد علاقه شان حفظ می‌کنند که می‌تواند تا بزرگسالی ادامه یابد.

نوزادان با این تمایل به دنیا می‌آیند که مانند دوران جنینی در آغوش گرفته شوند. احساس نزدیکی به کسی تا حد زیادی از مادرانشان و سپس پدرانشان ناشی می‌شود. در واقع، بسیاری از کارشناسان سه ماه پس از تولد را سه ماهه چهارم می‌نامند. با افزایش سن نوزادان، آنها هنوز هم تمایل به نزدیک بودن یا در آغوش گرفته شدن را احساس می‌کنند. در بسیاری از جوامع غربی، وقتی کودکان نوپا می‌شوند و کم کم تنها می‌خوابند، با همین اشیاء انتقالی آرامش می‌یابند.

جالب است بدانید در جوامعی که خوابیدن در کنار هم رایج‌تر است، این اشیاء کمتر رایج هستند.

طبق گفته موسسه روانکاوی دانشگاه نیویورک، شیء انتقالی ممکن است به یکی از سه روش طبقه‌بندی شود؛ به عنوان مرحله‌ای در رشد کودک، برای مبارزه با اضطراب جدایی، و در نهایت، به عنوان یک حوزه خنثی که در آن تجربه همراه خلاقیت آنها به چالش کشیده نمی‌شود. در واقع، بسیاری از مهدکودک‌ها و پیش‌دبستانی‌ها اجازه می‌دهند این اشیاء انتقالی به همراه کودک به کلاس درس بیایند تا اضطراب و ترسی را که با ورود به یک محیط جدید ایجاد می‌شود، کاهش دهند.

آیا وابستگی به اسباب بازی مضر است؟

مطالعات و کارشناسان اشاره می‌کنند که داشتن یک تکه لباس یا یک حیوان عروسکی محبوب به عنوان یک کودک نوپا مضر نیست و می‌تواند سالم باشد.

کالین گودارد، متخصص رشد کودک و مربی کمکی در دانشگاه نیویورک، می‌نویسد: «من از مشاهده معلمان در مدرسه‌ای که در آن کار می‌کنم، که به پذیرفتن حضور اشیاء انتقالی در کلاس‌های درس خود اختصاص دارد، لذت می برم. در یکی از بازدیدهای روزانه‌ام، از تعداد حیوانات عروسکی، عروسک‌های پارچه‌ای و خرس‌های عروسکی که به وفور وجود داشتند و به طور هماهنگ در کار و بازی کودکان در اتاق چهار نفره ادغام شده بودند، خوشحال شدم… من شاهد ادغام این اشیاء محبوب به روش‌های متعدد و در مناطق مختلف اتاق بودم.»

همه این مطالعات و متخصصان به یک فرضیه کلی اشاره می‌کنند؛ داشتن یک تکه لباس یا عروسک محبوب در دوران نوپایی مضر نیست و در واقع می‌تواند سالم باشد. مطالعه‌ای که در مجله روانپزشکی کودک و رشد انسان منتشر شده است، نشان می‌دهد کودکانی که پیوندهای قوی با اشیاء انتقالی دارند، دلبستگی قوی‌تری به والدین دارند و نسبت به کودکانی که این پیوندها را ندارند، شادتر هستند.

اگر نگرانی دارید:

والدینی که ممکن است نگران میزان دلبستگی کودک باشند؛ به عنوان مثال، کودکی فراتر از سن پیش‌دبستانی است یا نمی‌تواند کارهای ساده را بدون شیء انتقالی خود انجام دهد، می‌توانند به دنبال راه‌های ساده‌ای برای “کاهش” دلبستگی باشند.

اکثر متخصصان اطفال هشدار می‌دهند که هرگز کاری نکنید که کودک نسبت به دلبستگی خود احساس بدی داشته باشد و سعی نکنید به آرامی آن دلبستگی را در طول یک نقطه عطف بزرگ کودکی یا گذار خانوادگی (طلاق، مرگ، جابجایی خانواده یا خواهر و برادر جدید) از بین ببرید. متخصصان معتقدند که ایجاد یک سازش مانند اجازه دادن به یک وسیله برای “زندگی” در کوله پشتی در ساعات مدرسه یا “منتظر کودک ماندن” در خانه بسیار آسان‌تر است.

مربیان و متخصصان دریافته‌اند که بیشتر کودکان تا سن ۴ سالگی از این وابستگی‌های جدی رها می‌شوند، اما تحقیقات نشان داده است که نوجوانانی که هنوز به یک شیء انتقالی دلبستگی قوی دارند، ممکن است سلامت روان ضعیف‌تری داشته باشند.

یک مطالعه در مجله اختلالات شخصیتی به این نتیجه رسید که نگه داشتن یک پتوی آرامش بخش برای احساسی که برآورده می‌کند خوب است، اما نیاز به آن به صورت روزمره در نوجوانی یا پس از آن می‌تواند نشانه این باشد که مشکلی وجود دارد. در صورت وجود نگرانی جدی، والدین باید با یک متخصص اطفال یا مشاور سلامت روان مشورت کنند. با این حال، برای اکثر آنها، واضح است که خاطره و اهمیت ویژه آن اسباب بازی تا مدت‌ها پس از آن هنوز هم وجود دارد.